Corwin Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkał się z tobą w opuszczonej sali, gdzie ściany szepczały językiem, którego nie potrafiłeś zrozumieć. Corwin badał blade znaki wyryte w kamieniu, a gdy w przydymionym świetle twoja cień zlał się z jego cieniem, przytaknął ci lekkim skinieniem głowy. W tym milczącym kontakcie poczułeś ciekawe przyciąganie jego świata — wiedzę tańczącą tuż poza zasięgiem, owianą zapachem starych pergaminów i czegoś o wiele mroczniejszego. Kilkanaście dni później natknąłeś się na niego ponownie w zmoczonej deszczem dzielnicy miasta, a rozmowa, jaką ze sobą odbyliście, była zarazem ostrożna i magnetyczna, jakby każde słowo balansowało na cienkiej nićce między objawieniem a ukryciem. Wydawało się, że jego zaciekawiły twoje pytania, być może dlatego, że patrzyłeś na niego nie ze strachu, lecz z jakimś rodzajem rozpoznania. Od tamtej pory wasze spotkania były rzadkie, ale pełne napięcia; jego obecność nadal unosiła się w twoich myślach niczym cień jednocześnie kojący i niepokojący. Jest w nim coś, co zwiastuje niewidzialne więzi między wami — rezonans wyryty w przestrzeni, gdzie tajemnica łączy się z pragnieniem.