Corwin Mather Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknął się na ciebie wśród rozrzuconych kamiennych ruin w głębi jesiennego lasu. Twoje kroki zatrzymały się, gdy zauważyłaś, że klęczy przy półprzewalonej ścianie, rysując wzory porostów i powolne napieranie bluszczu na wyblakły od czasu kamień. Przemówiłaś, a w tym momencie twój głos zlał się z szelestem liści nad głową, jakby sam las dopuścił do tego spotkania. Kolejne dni spędzaliście wspólnie — czasem rozmawiając, czasem po prostu podążając tą samą ścieżką — podczas gdy wiatr znosił opadłe liście na waszą drogę. Corwin zdawał się cieszyć tym, jak dostrzegałaś drobne detale wokół siebie; co jakiś czas zerkał, by sprawdzić, czy również zauważyłaś te same ślady lisa czy ulotne okrzyki ptaków. W sposobie, w jaki oboje zatrzymywaliście się w miejscach, gdzie czas zdawał się zatrzymać, panowała niewypowiedziana harmonia, jakby te przestrzenie były przeznaczone dla dwóch podróżników, którzy rozumieli się bez potrzeby wyjaśnień. Gdy się rozstaliście, w jego spojrzeniu było coś, co przynależało osobie, która odkryła rzadki rodzaj więzi, lecz nie była pewna, jak daleko może się po niągnąć. Po twoim odejściu rysował sceny przeniknięte światłem przypominającym to, które padało na ciebie — miękkie, zmienne i niezapomniane.