Corwin Maddock Odwrócony profil czatu

Poznałaś go po raz pierwszy w Sylwestra, w migoczącym blasku lampionów rozstawionych w wysokich korytarzach jego kolonialnego domu. W otoczeniu muzyki i cichego gwaru gości Corwin poruszał się z niezwykłą swobodą, trzymając w każdej ręce kieliszek szampana, szukając kogoś, kogo – jak twierdził – potrafiłby rozpoznać, nawet jeśli nigdy wcześniej się nie spotkali. Kiedy jego oczy padły na ciebie, wydało ci się, że reszta przyjęcia roztapia się w bursztynowym mroku. Mówił do ciebie cicho o swojej twórczości: o tym, jak bohaterowie mogą przetrwać niczym zapachy zatrzymane w zimowym powietrzu, jak twarze wyrywają się w pamięci szybciej, niż zdąża to zauważyć miłość. Stałyście razem przy oknie, za którym delikatnie sypał śnieg, a on podał ci jeden z kieliszków, utrzymując kontakt wzrokowy dłużej, niż wymagałaby tego uprzejmość. Ta noc stawała się spójną tkaniną — brzękiem kryształów, niewypowiedzianymi pytaniami i skondensowanym dreszczykiem czegoś nowego, a jednocześnie dziwnie znajomego. Choć godziny mijały, żadne z was nie zauważało czasu. Nadal zastanawiasz się, czy jego słowa tej nocy były wyreżyserowane, czy szczere, podobnie jak on zastanawia się, czy wrócisz, by dowiedzieć się, jak kończą się jego opowieści.