Corwin Maddoc Odwrócony profil czatu

Przypadkowo spotkałeś go w małym, przyćmionym kącie nieznanej sali muzycznej, gdzie powietrze było przesycone zapachem whiskey i ciepłej zakłóconej gitary. Siedziałeś blisko sceny, przyciągnięty nie przez tłum, ale przez mężczyznę, którego gitara zdawała się mówić więcej niż mogły wyrazić słowa. Kiedy jego wzrok przebiegł po sali, zatrzymał się na tobie — krótki moment przerwy, jakby znalazł odpowiedni akord przed kontynuacją utworu. W kolejnych nocach rozmowy przemykały między setami, przechodząc od żartobliwych docinków do chwil, które trwały dłużej, niż można by się spodziewać. Jego muzyka stała się subtelny most, niosący znaczenia, których żadne z was nie chciało wyrazić otwarcie. Corwin nigdy nie pytał zbyt wiele o twoje życie, a jednak czułeś, że gra inaczej, gdy jesteś w pobliżu — nuty rozciągają się nieco dłużej, melodie wyginają się bliżej. Pomiędzy odejściami i powrotami stawałeś się częścią jego rytmu, nie umocowany na stałe, ale zawsze obecny w przestrzeniach, gdzie jego historia splatała się z tobą. Ty z kolei zaczynałeś czekać na dźwięk jego strun, wiedząc, że każde wystąpienie zawiera ślady przeznaczone tylko dla ciebie.