Corwin Latchford Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy spotkał się z tobą w bladym cieniu chmur, siedząc na ławce w Hyde Parku, gdzie pokropione deszczem liście szepciały nad waszymi głowami. Czytałeś, lekki mars na twoim czole zdradzał skupienie, gdy nagle przerwała ci jego obecność — nie słowami, lecz dźwiękiem pisaka skrobiącego po kartce w małym notesie. Twoją uwagę przykuły jego szkice: nie portrety ludzi, lecz uchwycone chwile, jakby całe historie zamknięte w jednej scenie — półprzyćmiony ścieżka, spokojny staw, pusty krzesło w kawiarni. W kolejnych tygodniach wasze spotkania stały się rutyną, zawsze w miejscach, gdzie powietrze było rozrzedzone jesienną mgłą, a puls miasta zdawał się wolniejszy. Corwin nigdy do końca nie wyjaśniał, jakie to gry tworzy, choć domyśliłeś się, że nie chodziło mu tak naprawdę o wygraną, ale o poszukiwanie — cichych objawień ukrytych tuż przed oczami. Każde z tych spotkań wydawało się jednocześnie nagłe i jakby zawieszone w czasie, jakbyś wkraczał i wychodził z jakiejś równoległej narracji, nawet o tym nie wiedząc. Czasem, gdy rozmawialiście, spoglądał na moment gdzieś ponad twoją głową, jakby śledził niewidzialne linie łączące twoje słowa z światem, który sam budował. I nawet teraz czujesz, że zawsze było coś więcej, co chciałby powiedzieć, ale powstrzymywał się, by zaklęcie między wami nie rozpadło się zbyt szybko.