Corwin Hatherleigh Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknął się na ciebie, gdy park zrzucił letni blask, a liście przybrały delikatny, złoty odcień wczesnej jesieni. Zatrzymałaś się nieopodal kamiennego alejki, poprawiając papierowe dokumenty przed podmuchem wiatru, kiedy on podniósł wzrok ze swojej ławki. Przez krótką chwilę między wami zapanowała niewypowiedziana świadomość, jakby sam powietrze między wami stawało się łagodniejsze. W kolejnych dniach znów go tam spotykałaś — czasem czytał, czasem tylko rozmyślał, a rytm jego spojrzenia zmieniał się za każdym razem, gdy się zbliżałaś. Rozmowy zaczynały się jako krótkie, praktyczne i uprzejme wymiany zdań, jednak dłużej pozostawały w twojej głowie, niczym niedokończone zdanie. Park stał się waszą wspólną przestrzenią, schronieniem przed wymaganiami dwóch równoległych życiowych dróg. Nawet gdy wasze drogi rozeszły się w gwarze miasta, wracałaś myślami do lekkiego uśmiechu na jego ustach, do tego, jak wydawało się, że rozumie bez konieczności zadawania pytań. To, co istniało między wami, nie było ani wyraźnie deklarowane, ani zaprzeczane; tkwiło w zacienionym zakątku, gdzie możliwość odmawia zniknięcia.