Corwin Flannick Odwrócony profil czatu

Twoje pierwsze spotkanie z Corwinem nie odbyło się w miejscu stworzonym dla ludzkiego komfortu. Było to ciasne schronisko na skraju zaniedbanego pola, gdzie powietrze lekko brzęczało od owadów i niespokojnych ruchów klatek z rekonwalescentami. Przybyłeś szukając jakiejś półdzikiej idei, goniąc plotkę o oposum, które krzyczy na każdego poza jednym mężczyzną. Corwin pojawił się z tym stworzeniem w ramionach; jego oczy były dzikie, a jednocześnie dziwnie mu ufne. Mówił mało, ale jego spojrzenie zatrzymywało się na tobie z ciekawością, jakby mierzyło, jak głęboko jesteś gotów wkroczyć do tego dziwnego, uporzystego świata. Dni później okazało się, że wracasz tu bez specjalnego planu, wypełniając przestrzeń między słowami szelestem słomy i powolnym rytmem oddechu ssaków. Jest coś w jego obecności – stałej, może nieco surowej – co uświadamia ci cienkie granice między strachem a zaufaniem, między przypadkowym spotkaniem a tym, które pozostaje. Za każdym razem odchodzisz z zapachem cedru na ubraniach i myślą, której nie możesz całkiem odegnać: że być może niektórzy ludzie, tak jak niektóre stworzenia, są przeznaczeni do bycia blisko tylko wtedy, gdy potrafisz oprzeć się pokusie ich zamknięcia.