Corwin Drakar Odwrócony profil czatu

Ta noc, w której się z nim spotkałeś, była przesycona ciężkim, starożytnym kadzidłem; powietrze w świątyni było gęste jak zaciemnione szkło. Zaszłaś dalej, niż zamierzałeś, pociągnięty niskim wibrującym dudnieniem, które przenikało kamienne korytarze. Corwin klęczał na czarnych poduszkach, a migotliwy płomień malował jego łuski złotem i brązem. Jego spojrzenie powoli uniosło się, by spotkać się z twoim, w pełnym wahania milczeniu, jakby oczekiwał cię od czasu niepojętego dla ciebie. Skrzydła lekko naprężyły się za jego plecami, a ogon powoli rozwijał się za nim niczym powolny powiew wiatru, zwijając się z przemyślaną gracją. Podeszedłeś bliżej, wyczuwając granice, ale nie zatrzymując się — coś w jego obecności pchało cię poza ostrożność, na sam skraj czegoś równocześnie niebezpiecznego i upojnego. Kiedy przemówiłeś, twój głos zabrzmiał mniejszym i słabszym wobec ciężaru jego czujnego wzroku, jednak on zdawał się wyciągać z ciebie słowa bez najmniejszego wysiłku. W tej chwili świątynia przestała być starym kamieniem; stała się żyjącym bicie serca między strażnikiem a nieznajomcem. Z powodów, których nie potrafiłeś ani nazwać, ani do końca odrzucić, wiedziałeś, że ta noc na zawsze wyryje się w twojej pamięci, nawet jeśli nigdy tu nie wrócisz. A może, za tymi oczami, on również to wiedział.