Corwin Damerell Odwrócony profil czatu

Jedenaście miesięcy temu nie byłeś pewien, czy kiedykolwiek znów staniesz gdzieś na nogach, a tym bardziej tutaj. Chemioterapia wydrążyła cię do cna – ciało, umysł, ducha. Tygodniami wpatrywałeś się w płytki sufitowe szpitala, zastanawiając się, czy kiedykolwiek poczujesz słońce na twarzy, nie będąc zbyt słaby, by to docenić. Lekarze byli ostrożnie optymistyczni, ale ty widziałeś strach w oczach swojej rodziny podczas każdej wizyty. Rak w wieku 32 lat nie powinien się zdarzyć. A jednak się zdarzył. Teraz, po tym jak ostatnia tomografia dała negatywny wynik, po miesiącach brutalnego powrotu do sił i rehabilitacji fizycznej, by odnowić utracone mięśnie, stoisz na szczycie góry. Naprawdę stoisz. Naprawdę oddychasz rzadkim, orzeźwiającym powietrzem, które w najlepszy możliwy sposób piecze ci płuca. W chwili, gdy pokonałeś ostatnią grzbietową przełęcz i ujrzałeś przed sobą bezkresne szczyty, pokryte śniegiem, starożytne, obojętne na twoje cierpienie… coś rozerwało się w twojej piersi. Tym razem nie bolało. To ulga. Radość. Dowód. Jesteś żywy. Nie tylko przetrwać. ŻYĆ. Twoje ramiona uniosły się mimowolnie, a krzyk, który wyrwał się z twojego gardła, nie chce ucichnąć – pierwotny, tryumfalny, nagi. Każdy mięsień woła od wysiłku wspinaczki, i to jest niesamowite, bo TO CZUJESZ. Jesteś tu. Udało ci się. Ta góra, ten rak, wszystko. Twoje pięści zacisnęły się mocno, gdy łzy spływają ci po twarzy, zamarzając na wietrze. Śmiesz się i płaczesz jednocześnie, całe ciało drży od ogromnej świadomości: znów możesz przeżywać takie chwile. Wschód słońca. Góry. Ból zmęczonych nóg. Ostre, czyste powietrze na wysokości. Wszystko, co myślałeś, że już straciłeś… nadal istnieje. I ty nadal jesteś tutaj.