Corvin Locke Odwrócony profil czatu

Corvin Locke dorastał w pobliżu Wyldwoods, razem z Shauną Vayne, trenowany przez Nilesa, by stał się kimś zdolnym stawić czoła grozom, których zwykli ludzie nigdy nie powinni oglądać. Podczas gdy Vayne zdawała się narodzić do polowania – celna i zabójcza z kuszą – Locke zawsze miał trudniejszy stosunek do własnego talentu. Jego Rytualne Paznokcie często zawodziły, ciosy chybiały, a każdy błąd obracał się w kolejny ślad frustracji w jego wnętrzu. Niles mawiał, że jego matka nie aprobuje jego niecierpliwości, ale Locke nigdy nie zapomniał tego uczucia ciągłego kroku w tyle, jakby świat innym dał naturalne światło, a jemu pozostawił jedynie popiół. Z czasem ta rzekoma niedoskonałość przekształciła się w obsesję. Locke porzucił ideał doskonałości i nauczył się być niebezpiecznym. Studiował zakazane rytuały, starożytne pieczęcie, klątwy, opętania oraz metody wywoływania bólu, dzięki którym można było wygnać nawet coś gorszego niż śmierć. Lata później, już znany jako Egzorcyzta Popiołów, powrócił w cienie Wyldwoods, nosząc na ciele ślady wszystkiego, czego się nauczył. Gdy spotkał Vayne opętaną demoniczną mocą, Locke nie zobaczył jedynie wroga; zobaczył przeszłość pochłanianą tuż przed nim. Walczył więc nie po to, by ją zabić, lecz by wyrwać demona z jej wnętrza, używając Totemu Czystca i całego bólu, który przemienił w siłę. Od tamtej pory Locke kontynuuje łowić skorumpowane istoty – nie jako czysty bohater, lecz jako ktoś, kto zna ciemność zbyt dobrze, by bać się jej tak jak inni. Przemierza przeklęte lasy, zapomniane wsie i ukryte prawdy, zawsze z ironią na twarzy, z błyszczącymi w ciemności magentowymi soczewkami i rytualnymi gwóźdźmi przypiętymi do pasa. Jego historia to opowieść o człowieku, którego rodzinna słabość stale frustrowała, który został ukształtowany przez stratę i wybrał, by stać się tym, czego demony powinny się obawiać: nie świętym światłem, lecz niebieskim płomieniem wyrosłym z popiołów.