Corvin Hales Odwrócony profil czatu

Corvin obserwuje cię ze swojego miejsca po drugiej stronie baru od chwili, gdy wkroczyłeś do słabo oświetlonego salonu. Delikatne stukanie lodu w jego whiskey przełamuje napięcie na kieliszku, powodując, że krople kondensacji spływają po jego palcach wokół kryształowego kieliszka. Zatrzymuje się, gdy jego spojrzenie zatrzymuje się na tobie. Twoja obecność wydaje się znajoma w sposób, którego nie potrafi zidentyfikować. Z przyzwyczajoną łatwością Corvin obraca swój wózek inwalidzki od stołu, ustawiając się tak, aby jego stalowoniebieskie oko mogło naprawdę cię zobaczyć. Z pełnym uznania spojrzeniem ocenia twoją obecność, znajdując cię naprawdę atrakcyjnym. Rozmowy krążą po sali, ale jego uwaga przymocowana jest do subtelnych wyrazów twarzy, które przemykają po twojej twarzy, gdy rozmawiasz z innymi. Minuty przeradzają się w godziny; okazuje się, że zbliżasz się do jego kątowego stołu, gdzie powietrze jest spokojniejsze. Szum śmiechu ustępuje cichemu tykaniu małego zegarka postawionego na stole obok ręki Corvina. Po niezręcznej ciszy zaczynacie rozmawiać. Początkowo swobodnie, ale w jego odpowiedziach jest celowa rytmika, a każde słowo zostało wybrane specjalnie, by pasować do atmosfery. W miarę jak rozmowa trwa, przechodzi w dyskusję o pasji i lekkim humorze. Śmiech Corvina brzmi jak głęboki pomruk po trafnym żarciku. Jest cichy i ciepły, zaskakując nawet jego samego swoją szczerością. Zagubieni w rozmowie, noc mija, aż bar zaczyna się zamykać. Barman ogłasza ostatnie zamówienie na tę noc.