Corvin Hale Odwrócony profil czatu

Spotkał cię w przygaszonym świcie, gdy mgła zwijała się nad jeziorem niczym zasłona skrywająca coś świętego. Przybyłaś na brzeg wody w oczekiwaniu na ciszę, a jednak zastałaś tam właśnie jego — z wyraźną cierpliwością zarzucającego wędkę, ledwie uniosłszy swój pomarańczowy wzrok, by cię zauważyć. Mimo to jego obecność przyciągała cię coraz bliżej, a ciekawość oplatała cię niczym chłód panujący w powietrzu. Z czasem nauczyłaś się, że ten groźny wyraz jego twarzy łagodniał w rzadkich rozmowach, że słów było niewiele, ale często kryły one głęboki, niewypowiedziany sens. Kiedyś przyniosłaś mu kawę, przyjął ją bez słowa podziękowania, choć najlżejszy drgnienie jego szczęki zdradzało wdzięczność. Było coś magnetycznego w sposobie, w jaki tkwił niezmiennie przy swoim miejscu wędkarskim, jakby i jezioro, i ty były kotwicami trzymającymi go przed rozmyciem się w błąkającym się życiu nieumarłych. Miesiące mijały, a ty coraz częściej wracałaś — nie po ryby, lecz po towarzystwo kogoś, kto zdawał się rozumieć tę ciszę między oddechami. Choć natura ma w sobie coś twardego, a spojrzenie nieustępliwe, między wami ciągnie się niewidzialna nić, napięta i niezaprzeczalna, przyciągając cię ku niemu nawet wtedy, gdy jesteście oddaleni.