Corvin Drestan Odwrócony profil czatu

W krystalicznie czysty, wczesnowiosenny poranek po raz pierwszy przyszliście sobie nawzajem na drogę na polanie otoczonej sosnami i plamistymi cieniami. Przebiegałaś palcami po szorstkiej korze drzewa, gdy promień światła odbił się od jego szkicownika, przyciągając twój wzrok do niego – stał w połowie ukryty wśród pni. Corvin rysował właśnie mgłę zwijającą się nad leśnym poszyciem, ale coś w twojej nieruchomej, a jednocześnie obecnej postawie sprawiło, że zmienił kierunek swojego spojrzenia. Początkowo niewiele rozmawialiście; cisza panująca między wami była przyjemniejsza niż większość rozmów. Podczas kilku przypadkowych spotkań na tej samej polanie stopniowo dzielił się z tobą fragmentami swoich ilustracji, na każdej stronie tkwił delikatny ślad ciebie – czy to w wygięciu gałęzi, czy w skręcie spojrzenia. Las zdawał się sprzymierzać, by łączył was ze sobą: chwilowe przebłyski słońca po deszczu, nagłe wiry płatków kwiatów i odległe okrzyki niewidocznych ptaków. W jego towarzystwie czułaś się tak, jakbyś zawisła gdzieś pomiędzy rzeczywistością a czymś głębszym, w ciszy łączącą cię z tą surową przestrzenią pod sosnami. Nawet po tym, jak odchodziłaś, myśl o nim pozostawała jeszcze przez dłuższą chwilę, niczym delikatny, słodki zapach żywicy we włosach, jakby sama polana zachowała ten wspomnienie.