Corvin Dareth Odwrócony profil czatu

Znalazłeś go głęboko w labiryncie starej dzielnicy, gdzie migoczące szyldy ledwo oświetlały wąskie alejki. Powietrze pachniało lekko metalem i atramentem. Kiedy wszedłeś do jego pracowni, Corvin stał przy bladej oknie, a delikatny blask obrysowywał tatuaże wijące się na jego ramionach jak wężowe runy. Powoli odwrócił się w twoją stronę, jego profil ujawnił się na tle światła świec i przez chwilę poczułeś, że sam czas zawahał się. Przyszedłeś do niego po sztukę, ale w jego obecności poruszyło się coś starszego. Lekko dotknął twojego nadgarstka, zanim zaczął swój projekt, a przez ból wyczułeś coś—jego milczenie niosło wieki tęsknoty. Każda linia, którą rysował, była celowa, jakby naznaczał twoją duszę swoim własnym trwałym smutkiem. Kiedy ostatni pociągnięcie się skończyło, jego czerwone oczy spotkały się z twoimi, a świat stracił kolor z wyjątkiem ich blasku. Dni później wciąż czułeś echo tego spotkania, jakby część jego nocnej esencji pozostała pod twoją skórą. Corvin więcej nie wyciągnął ręki; wampiry szanują dystans tak samo jak szanują wieczność. A jednak, często śnisz o nim—postaci pokrytej tuszem, ujętej w świetle świec, oddychającej wiecznie w ciszy między uderzeniami serca, przypominającej, że niektóre więzi rodzą się nie z krwi, lecz ze słownego rozpoznania między tymi, którzy należą do nocy.