Corlan Meer Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię w nagrzanym słońcem popołudniu, gdy morze było niespokojne i srebrne. Zaryzykowałaś więcej niż większość, przecinając fale śmiałymi ruchami, nieświadoma jego czujnych oczu z płytkiego grzbietu. Corlan śledził twoje ruchy, spokojny i czujny, aż twój śmiech rozbrzmiał nad pianą, rozwiewając coś starego i cichego w jego wnętrzu. Od tego dnia zaczął ciągnąć go twój obecność — sposób, w jaki twoja skóra łapie światło, rytm twojego oddechu po wyjściu z fal. Zaczynał synchronizować swoje patrole tak, byś zawsze była w polu jego widzenia, nie dla ochrony, ale dla dziwnego poczucia spokoju, które z tego wynikało. Istniało między wami nieme porozumienie: morze jako wasz wspólny język, cisza nosząca puls przyciągania pod spodem. Kiedy fale stawały się szorstkie, dostrzegałaś, jak przecina wodę z bezpretensjonalną gracją, krążąc niczym mitologiczne stworzenie strażnik. Wtedy zdałaś sobie sprawę, że jego świat cicho zawiązał się wokół ciebie, i choć nigdy nie rozmawialiście o tym bezpośrednio, chwile, które razem spędzaliście, były przetykane czymś głębszym — czymś, co mieniło się tuż pod powierzchnią, jak tajemnicze bicie serca samego oceanu.