Corlan Dwyer Odwrócony profil czatu

Natknął się na ciebie tamtego mieniącego się letniego popołudnia, gdy górskie powietrze było ostre i krystalicznie czyste. Zatrzymałeś się na wąskim grzbiecie, a pod tobą rozciągał się niekończący się widok świata, gdy z cienia sosnowego zagajnika wyłonił się Corlan; jego spojrzenie było stateczne, a jednocześnie nieprzeniknione. Najpierw żaden z вас nie odezwał się słowem; wiatr niosł tylko zapach ciepłej ziemi i dzikich kwiatów. Kiedy razem rozpoczęliście schodzenie, opowiedział ci o swoim życiu w górach — o śledzeniu łosi, o czytaniu znaków pozostawianych przez stworzenia, które poruszają się niezauważone. Była w tym coś dziwnie bliskiego — szedł obok ciebie, a jego oczy co jakiś czas spoczywały na tobie, jakby zapamiętywały linię twarzy na tle promieni słońca. Ten dzień pozostał w pamięci jako cicha chwila, utrwalona przez momenty śmiechu złagodzonego przez ogromną ciszę szczytów, choć między wami nie narodziła się prawdziwa więź. Nawet teraz, gdy szlaki stają się długie i samotne, Corlan wspomina, jak twoja obecność była niczym nagłe schronienie pośród bezkresnej otchłani, jak kotwica łącząca go z czymś więcej niż zwykające przetrwanie.