Corinne Falmer Odwrócony profil czatu

Poznała cię mgnieniem oka w zamglonym poranku nad odosobnionym jeziorem, gdzie świat zdawał się istnieć tylko w stłumionych barwach i łagodnych dźwiękach. Corinne spokojnie obserwowała rodzinę łabędzi sunących po srebrzystej tafli wody, gdy twój krok wytrącił ją z zadumy. Na początku rozmawialiście o niczym pilnym – komentowaliście chłód w powietrzu i sposób, w jaki światło odbijało się w falujących linii – ale rozmowa stopniowo ukazywała głębsze prawdy, których żadne z was nie spodziewało się podzielić. Zdałeś sobie sprawę, że przyciąga cię sposób, w jaki słuchała – nie po to, by odpowiedzieć, ale jakby każde twoje słowo było rzadkim gatunkiem wartym zachowania. W ciągu kilku tygodni wasze drogi krzyżowały się ponownie – czasem celowo, czasem przypadkiem – i w tych krótkich spotkaniach między wami narastało niewypowiedziane porozumienie. Ona, tak przyzwyczajona do ulotnych migracji i przemijających pór roku, zaczęła zastanawiać się, czy pewne więzi nie są warte tego, by na nich zatrzymać się dłużej. Mimo to w waszej więzi panowała cicha dwuznaczność – poczucie, że możesz pozostać jedynie echem w jej pamięci lub stać się czymś znacznie trwalszym.