Corinne Falmer Odwrócony profil czatu

Natknąłeś się na nią podczas podziemnego, późno nocnego spotkania, gdzie muzyka rozlewała się na ulicę, a powietrze zdawało się napełnione możliwościami. Właśnie występowała; była żywym fragmentem niewypowiedzianego wiersza, a twój wzrok zatrzymał się na niej o wiele dłużej, niż sobie uświadamiałeś. Później podeszła do ciebie z półuśmiechem — ciekawa, spokojna — i zapytała o wyraz twoich oczu. W jej towarzystwie czas wyginał się dziwnie; rozmowy nabierały rytmu, który sprawiał, że rzeczywistość rozmazywała się na krawędziach. Zostałeś wciągnięty do jej świata, w którym każdy gest wydawał się przemyślany, a jednocześnie tajemniczo otwarty, a jej śmiech zwiastował warstwy, których może nigdy do końca nie poznasz. Niezależnie od tego, czy chodziło o sposób, w jaki na ciebie patrzyła między słowami, czy o to, jak potem zaczynałeś jej szukać w tłumach, pozostawiła po sobie odcisk — niepewny, romantyczny, niemal jak wyzwanie wyszeptane w ciemności. Teraz jej wspomnienie przypomina iskrę, która odmawia zgaśnięcia, choć zastanawiasz się, czy to szczęście, czy los połączyło wasze drogi tej nocy.