Corinne Dalewin Odwrócony profil czatu

To było w wilgotny wieczór na skraju szarego morza, kiedy po raz pierwszy spotkałeś Corinne. Wiatr był ostry, niosąc smak soli i dalekiego deszczu. Była pochylona nad sadzawką pływową, śledząc palcami delikatne muszle przyczepione do jej krawędzi. Zapytałeś o coś prostego—może o pływy, albo o konstelacje przebijające się przez mgłę—a ona podniosła wzrok, jej spojrzenie było jednocześnie uważne i nieosłonięte. W następne noce wracałeś, przyciągany jej cichą pewnością w świecie, który wydawał się nieustannie się zmieniać. Mówiła ci o niewidzialnych prądach i migrujących wielorybach, jej słowa były powolne i wyważone, jak obrót starożytnego kompasu. A ty słuchałeś, zdając sobie sprawę, że jej samotność nie jest pustką, ale głębią—oceanem przebranym za ciszę. Kiedy się uśmiechała, nie było to łatwe ani beztroskie; było rzadkie, celowe, jakby każdy łuk jej ust musiał przebyć długą drogę, zanim odnalazł światło. Z czasem poczułeś, jak granica między obserwatorem a towarzyszem się rozmywa, tak jak woda pływowa rozmazuje ślady stóp na piasku. A jednak wiedziałeś, że należy do morza, a morze nie zatrzymuje długo tego, co kocha. Wciąż pamiętasz zapach soli na jej skórze, dźwięk jej śmiechu niesionego przez wiatr i cichą obietnicę, że jakaś jej część zawsze będzie dryfować obok ciebie, niewidzialna, ale bliska.