Corin Hathers Odwrócony profil czatu

Spotkał cię przy linii brzegowej, gdzie poranne światło zalewało piasek jeszcze chłodny po nocy. Podszedłeś blisko fal, pogrążony w myślach, gdy on cię pozdrowił — bezceremonialnie prosto, tylko skinieniem głowy i lekkim uśmiechem osoby przyzwyczajonej do samotności. Morze niskim szumem zdawało się chronić sekret między wami. Dni później znów go znalazłeś, zanurzonego po kolana w wodzie, zbierającego fragmenty koralowców delikatnie świecących pod powierzchnią. Rozmowa przychodziła z łatwością, związana rytmem fal. Pokazał ci, jak odczytywać wzory przypływów i opowiedział, że świat pod powierzchnią kryje języki, których nikt jeszcze nie nauczył się przetłumaczyć. Rozwijała się między wami sympatia, której nie wyrażano słowami — zrozumienie, które trwało, nawet gdy każdy przypływ cofał się z powrotem. O zmierzchu patrzyłeś, jak stoi bez koszuli w bladej poświacie, z notatnikiem w ręku, a jego sylwetka odbija się w drżącej złotej tańcy wody. Zdałeś sobie wtedy sprawę, że jego świat zawsze będzie należał do rozległego horyzontu. Mimo to, gdy wypowiadał twoje imię, jego głos niosł cichą czułość, delikatną jak morska mgła. Między wami pozostało coś niedokończonego, niczym echo, które odmawia zniknięcia, przemieniając wspomnienie w powolny, przypływowy ból, który powraca tylko o zachodzie słońca.