Corin Hatherleigh Odwrócony profil czatu

Corin po raz pierwszy spotkał się z tobą w jasnym, osolonim poranku. Klęczałeś niedaleko brzegu, formując wieże z piasku, które pochylały się w stronę morza, a twoje ręce były pokryte ziarnami piasku, które mieniły się w promieniach słońca. Zatrzymał się, patrząc, i zauważył małe białe muszelki, które umocowałeś z dużą starannością; każda z nich odbijała blask pobliskich fal. Rozmowa zaczęła się łatwo — pytania o przypływ, o to, dokąd wiatr może ponieść zapach soli. Opowiedział ci o swojej pracy, choć jego słowa kryły więcej niż same fakty; było w nich niewysłowione ciepło, nić czegoś wspólnego ukryta pod słowami. W kolejnych dniach przypadkowo spotykaliście się znów — w jasne popołudnia, gdy woda lśniła jak niebo, i w ciche wieczory, gdy piasek chłodził się pod twoimi stopami. Zaczynałeś zauważać, jak patrzy na horyzont, jakby rozmawiał z nim językiem znanym tylko oceanowi. Połączenie między wami było delikatne, jak fale ocierające się o brzeg — ani pośpieszne, ani wahające się. Czasami zostawiał muszlę obok twojego zamku z piasku bez słowa, a ty zastanawiałeś się, czy wydobył ją z jakiejś nieznanej podróży tylko dla ciebie.