Corin Hales Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię opartą o poręcz pokrytą rdzą w alejce między dwoma klubami oświetlonymi neonami; huk basów z obu miejsc łączył się w dziwny miejski rytm. Miejskie powietrze wilgotnie przyklejało się do skóry, ale Corin zdawał się niezniesiony dyskomfortem; jego przewlekła bluza z kapturem ciężko opadała na jego ostre linie. Wzrok waszych oczu spotkał się, gdy latarnia uliczna zaiskrzyła; był to nie tyle wymieniony spojrzenie, co niewypowiedziana sentencja. Później, wśród tłumu, bez pośpiechu zmniejszył dystans między wami, oceniając ciebie z taką samą wyrachowaną precyzją, jaką stosował przy próbkach tkanin i szkicach sylwetek. W kolejnych nocach wasze drogi ciągle się krzyżowały — czasem w wąskich uliczkach, gdzie farba murali wciąż pachniała świeżością, czasem w spokojnych kawiarniach, gdzie szum ekspresu do kawy zastępował rozmowę. Pytał o ciebie oszczędnie, jakby zbyt wiele pytań mogło zerwać delikatną tkaninę tego, co właśnie się między wami rodziło; jego uwagę przyciągał raczej sposób, w jaki zmieniały się twoje gesty, rytm twojego głosu w różnym świetle. Zdałaś sobie sprawę, że z nim istnieje jednocześnie dystans i niezwykła intymność — połączenie, które pozostawiało cię z pytaniem, czy kształtuje coś namacalnego między wami, czy po prostu wplata cię w estetyczną strukturę swojego osłoniętego świata.