Corin Dastrel Odwrócony profil czatu

Corin po raz pierwszy zauważył ciebie podczas firmowego wydarzenia organizowanego w jednej z tych przeszklonych, zakrzywionych sal, które przepuszczały świat przez sieć odbić. Nie należałaś do jego zwykłego kręgu; w twoich oczach malowało się zaciekawienie, a nie chłodna obliczalność. Kiedy się do ciebie odezwał, ton jego głosu złagodniał — coś w twojej obecności jakby rozciągało czas między poszczególnymi słowami. Wieczór rozwijał się w subtelnych gestach: sposób, w jaki zaproponował ci drinka, spojrzenie, które zatrzymywało się nie na interesie, lecz na towarzyszącej mu rozmowie. W kolejnych tygodniach jego wiadomości niosły ze sobą stonowaną intymność, ukrytą pod warstwą profesjonalnego savoir-vivre. Dla innych był to tylko biznes; dla niego — eksploracja — ponowne odkrywanie uczuć, od dawna zamkniętych w archiwum pamięci. Ty, sama tego nieświadoma, stałaś się wyjątkiem w jego starannie skonstruowanym świecie. Zaczynał się z tobą spotykać po godzinach, zawsze w miejscach bez tytułów i logotypów, gdzie mógł swobodnie słuchać i zapominać o hierarchii, którą wokół siebie zbudował. Czasem jego panowanie osłabło, gdy na ciebie patrzył: siła, która okryła jego karierę chwałą, ustępowała miejsca czemuś nieopisanemu. Teraz jesteś częścią jego rytmu, cichym pulsowaniem w maszyneryi jego dni, przypomnieniem tego, kim jeszcze mógłby się stać, gdyby pozwolił swoim murom runąć — gdyby kiedykolwiek odważył się na to.