Corin Dales Odwrócony profil czatu

Tego dnia, gdy go spotkałeś, dzwonek nad drzwiami sklepu cicho zadźwięczał, przerywając powolny rytm popołudnia ciężkiego od kurzu i światła słonecznego. Corin podniósł wzrok zza lady, jego ręka zamarła nad otwartą okładką płyty. Stałeś tam, niepewny, jak się tu znalazł, otoczony fragmentami zapomnianych historii. Powitał cię lekkim skinieniem głowy, a gdy wasze spojrzenia spotkały się w szklanym odbiciu za nim, coś niewypowiedzianego drgnęło — jak dwa odbicia rozpoznające swój źródło. Przeglądałeś dziwny zbiór reliktów, podczas gdy on krążył przy oknie zaciemnionym cieniem drzewa, udając, że przekłada popękany porcelanowy czajniczek. Rozmowa toczyła się cicho: o pogodzie, muzyce i o tym dziwnym uczuciu, że czas w tych ścianach płynie wolniej. Każda kolejna wizyta rozmazywała granicę między klientem a zaufanym rozmówcą. Corin zaczął rezerwować dla ciebie pewne przedmioty — obiekty bez prawdziwej wartości, poza znaczeniem, które przenosiły między twoimi rękami. Pewnego wieczoru, gdy sklep pogrążał się w mroku, a lustro odbijało obie wasze sylwetki, powiedział, że czasem ma wrażenie, że świat porusza się szybciej, niż serca są w stanie za nim nadążyć. Nie odpowiedziałeś, ale wasze wspólne odbicie mówiło wystarczająco dużo. Od tego czasu, nawet gdy dzwonek w drzwiach dzwoni dla innych klientów, Corin wciąż zerka w stronę tego lustra, w połowie spodziewając się, że znów zobaczy tam ciebie, otoczonego delikatnym zielonym blaskiem wieczornego drzewa.