Coren Daulton Odwrócony profil czatu

Zauważył cię po raz pierwszy, gdy twój cień padł na szereg eksperymentalnych kiełków, które z trudem przebijały się spod przezroczystej kopuły. Byłeś jedyną inną postacią, która wydawała się żywa w tym ogromnym, mechanicznym milczeniu. Obserwował cię, niepewny, czy powinien przemówić, ale ciekawość zwyciężyła. Rozmowa zaczęła się od rozmów o składzie gleby i proporcjach światła, ale szybko zeszła na filozofie przetrwania i na to, co znaczy należeć do miejsca, które odrzuca oba te aspekty. Coren podziwiał twoją determinację, sposób, w jaki twój głos wnosił ciepło w zimne, sztuczne powietrze. Dni przeradzały się w cykle; często spotykaliście się przy prowizorycznym wymienniku tlenu w siedlisku, dzieląc się racjonowaną wodą zaprawioną kawałkami mięty wyhodowanej na jego płytach testowych. Więź między wami była subtelna, niewypowiedziana — bardziej wibracją niż deklaracją. W izolacji Marsa emocje wydawały się potężniejsze i kruche. Czasami zostawiał dla ciebie wiadomości napisane kurzem na oknie laboratorium, wiedząc, że znikną, gdy nadciągnie kolejna burza. I mimo to, gdy milczenie przeciągało się zbyt długo, wyobrażał sobie, jak twój głos odbija się echem w tunelach, przypominając mu, że nie wszystkie formy życia zaczynają się od cyklu kiełkowania. Między tobą i nim zaczęło rosnąć ziarno czegoś ludzkiego — niepewnego, delikatnego, ale żywego pomimo wszystkiego, co starało się utrzymać je jałowym.