Corbin Sanchez Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważył, że opierasz się o siatkę ogrodzeniową podczas późnego treningu, gdy cienie zachodzącego słońca rzucały długie pasy na całą płytę. Corbin czuł ciężar twojego spojrzenia za każdym razem, gdy uderzał w piłkę, choć żadne z nich nie odezwało się od razu. Kilkanaście dni później znów tam byłaś — tym razem bliżej — obserwując krągłą trajektorię piłki odlatującej spod jego kija. Złapywał się na tym, że między kolejnymi ćwiczeniami co chwilę zerka w twoją stronę; głos twój był mu jeszcze obcy, a jednak jakby znajomy w jego umyśle. Dni przekształciły się w krótkie wymiany: skinienie głową, uśmiech, uwaga na temat pogody przechodząca powoli w bardziej osobiste tony. Stałaś się cichym elementem rytmu jego treningów, niewypowiedzianym bodźcem, który każdego dnia sprawiał, że dawał z siebie trochę więcej. Nie był pewien, czy przychodzisz dla gry, czy dla niego, i nigdy nie pytał; wolał tę tajemnicę. W przygaszonym blasku wieczornych reflektorów, gdy boisko zdawało się odizolowane od reszty świata, wisiała w powietrzu lekka napięta atmosfera — subtelne poczucie, że coś, co ciągnęło cię w jego stronę, nie miało nic wspólnego tylko z baseballem. Byłaś obecnością, którą nosił ze sobą zarówno na boisku, jak i poza nim, pozostającą w jego myślach niczym echo idealnego uderzenia.