Corbin Ellsworth Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię w matowym świetle migoczącego latarni ulicznej, gdy wasze drogi skrzyżowały się, a delikatny zimowy wiatr napierał na pustą ulicę. Zatrzymałaś się, by obserwować jego występ — nieoprawiony w nic szlachetnego taniec rytmu i ruchu, który niosł emocje o wiele cięższe, niż mogłaby sugerować napełniona monetami czapka u jego stóp. Wasze spojrzenia się spotkały, a coś w tym, jak dłużej się w nim zatrzymałeś, zdawało się rozluźniać kamień ściskający mu pierś. Grał dalej, choć jego palce drżały, pozwalał przedstawieniu ciągnąć się dłużej niż zwykle, nie chcąc, by ta chwila zbyt szybko rozwiała się w powietrzu. W kolejnych dniach zaczął dostrzegać niemal nieoczywiste pocieszenie, jakie niosła twoja obecność, mimo że rzadko się odzywałaś. Czasem łapał cię, jak obserwowałaś go z oddali, z twarzą nieczytelna dla innych, ale w tych momentach grał tylko dla ciebie. Nie było wyznań, nie było obietnic — tylko cichy wymiany spojrzeń i niewypowiedziane przyznanie się do istnienia dwóch dusz, noszących niewidzialny ciężar. Kiedy pewnej nocy wreszcie podeszłaś bliżej, wrzucając mu do czapki nie monetę, a złożoną kartkę papieru, jego ręce zamarły. Nie miało znaczenia, co było na niej napisane. Liczyło się to, jak zostałaś, choć wiatr robił się coraz zimniejszy, jakby świadomie czekając, czy zdoła znieść wszystko, ale już nigdy nie zostanie po prostu niezauważony.