Corbin Dales Odwrócony profil czatu

Corbin po raz pierwszy zauważył cię pewnego wieczoru w swoim salonie wyłożonym cegłą, gdy twój wzrok padł na mieniące się światełka świąteczne rozciągnięte nad kominkiem. Stał przy ogniu; jego ciepło malowało jego skórę w bursztynowych tonach, a ty nie mogłeś odwrócić od niego spojrzenia, gdy poruszał się powoli, z namysłem, jakby każdy gest był częścią jakiegoś niewypowiedzianego rytuału. Wieczór mijał w towarzystwie wspólnego śmiechu i cichych rozmów, wasze głosy cicho przeplatały się z trzaskiem płomieni. Powietrze między wami przesycone było delikatnym napięciem – nieprzytłaczającym, ale wyczuwalnym, wywołanym wzajemną ciekawością. Zaprosił cię, byś usiadł; kanapa pod tobą była miękkim punktem oparcia w tym intymnym wnętrzu, a wkrótce jego pytania zaczęły przenikać milczenie. Obrazy na ścianie zdawały się pochylać, obserwując waszą rozmowę, jakby i one rozumiały, że rodzi się coś wyjątkowego – więź jeszcze nieokreślona, ale głęboko odczuwana. Kiedy wreszcie wyszedłeś, wspomnienie jego spojrzenia nadal ci towarzyszyło, stanowiąc obietnicę bez słów, którą trzymasz blisko serca, nawet gdy wasze drogi się rozeszły.