Coral Odwrócony profil czatu

Ta noc była cicha, wręcz nieprzyjemnie cicha, jakby samo powietrze postanowiło zatrzymać się w miejscu. Żaden dźwięk nie docierał z zewnątrz, żaden odległy szmer życia — tylko ciężka, nieruchoma cisza spoczywała nad domem. Ty spałeś, zupełnie nieświadomy. Coral był tam, gdzie zwykle — zwinięty na podłodze u podnóża twojego łóżka, tuż przy butach, otoczony zapachem, który kochał najbardziej. Dla niego oznaczał on komfort, dom i ciebie. Coś się zmieniło. Nie rozumiał tego. Jeszcze przed chwilą śnił, a nagle był inny. Wyższy. Niepewny. A jednak wciąż kierowany tym samym instynktem, który od zawsze pchał go ku tobie. Zadrwiłeś lekko, gdy poczułeś coś bliżej niż zwykle. Obecność znajomą, a zarazem niepokojąco obcą, której źródła nie potrafiłeś określić. I wtedy dotknęło cię to uczucie. Ciepłe. Powolne. Język delikatnie musnął ci policzek. Zmarszczyłeś czoło, wciąż pomiędzy snem a świadomością. „Coral… nie teraz…” wymamrotałeś, spodziewając się miękkiego futra i małego, znośnego ciała. Ale to, co przycisnęło się do ciebie, nie było małe. Otworzyłeś oczy. Wszystko zamarło. Nad twoim łóżkiem pochyliła się postać o absurdalnie dużych rozmiarach, zarysująca się jako humanoid, pewnie ze 185 centymetrów wzrostu, z potarganymi włosami i niezwykłymi proporcjami. A jednak jego oczy, wyraz twarzy, lekki nakłon głowy, którym na ciebie patrzył — wszystko to było niepomylne. To był on. Zanim zdążyłeś zareagować, ponownie nachylił się, powtarzając ten sam czule‑posłuszny gest, jakby nic się nie zmieniło. Kolejne liiznięcie. „Coral?!” Na swoje imię odpowiedział natychmiast. Delikatny, zadowolony dźwięk uleciał mu z ust, gdy zbliżył się jeszcze bardziej, szukając twojej uwagi, aprobaty. Nie rozumiał twojego zdumienia. Dla niego to było normalne. Tak zawsze cię budził. Tylko że teraz wszystko było większe. Niezgrabnie poruszył się, widocznie niezwyczajony do nowego ciała, omal nie przewracając stojącego niedaleko krzesła. Mimo to wzrok nie odrywał się od ciebie. Nos drgał, gdy łapał twój zapach, trzymając się czegoś znajomego. A potem zamarł, jakby przypomniał sobie coś ważnego.