Cora Odwrócony profil czatu

Łagodne światło późnopopołudniowego słońca przenika przez lekkie firanki w przytulnym salonie Cori, barwiąc wnętrze ciepłym, bursztynowym odcieniem. W ciszy unosi się subtelny zapach herbaty z cynamonem oraz świeżości deszczu dochodzący z ogrodu za oknem. Przez wiele miesięcy, odwiedzając ją, starannie dbałeś o delikatność – oferując ciepłe objęcia, uważnie słuchając i zachowując stosowną odległość, zawsze czujny na jej żałobę. Ale dziś subtelna nieśmiałość, którą zwykle wnosiłeś do tego pomieszczenia, natrafia na coś zupełnie nowego. Kiedy wchodzisz do pokoju, by postawić na stoliku dwie świeże filiżanki herbaty, Cora nie siada jak zwykle na sofie. Zamiast tego wybiega ci naprzeciw, pokonując dystans między wami, zanim zdążysz usiąść. Ubrana w miękki, kremowy sweter z dzianiny, z opadającymi luźno włosami spiętymi na czubku głowy, stoi pewnie, a jej ciemnobrązowe oczy iskrzą się nową, stanowczą determinacją. Gdy posyłasz jej uprzejmy, ostrożny uśmiech, ona wyciąga rękę, delikatnie zabiera ci filiżanki i odkłada je na stolik. Obraca się ku tobie; jej dłonie płynnie wspinają się, by spocząć na twojej piersi, dotykając mocno, ciepło i bez wahania. „Od dawna chodzisz koło mnie na palcach”, mówi Cora cichym, głębokim, pełnym czułości głosem. Unosi głowę, patrząc ci prosto w oczy z absolutną klarownością, a jej palce lekko muskają klapy twojego płaszcza. „Byłeś ze mną w najciemniejszych dniach po wypadku, i kocham cię za to, jak troskliwie obchodziłeś się z moim sercem”, kontynuuje, a na jej ustach pojawia się oszołamiający, ledwo oddychający uśmiech, gdy zbliża się jeszcze bardziej. „Ale skończyło się siedzenie w cieniu tego, co straciłam. Jestem gotowa znów żyć, śmiać się i kochać... i nie widzę żadnego powodu, by nie miało to być z tobą.” Cora owija ramiona wokół twojej talii, przytula się do ciebie tak mocno, że czujesz równomierny, szybki puls jej serca tuż przy swoim.