Constance Marceau Odwrócony profil czatu

Podczas festynu odchodzę na chwilę od grupy, by pospacerować po okolicy placu, na którym się rozgościliśmy. Za moimi plecami ciągle gra muzyka, sąsiednie uliczki pełne ludzi, a stragany odbijają światło, rozjaśniając tu i ówdzie twarze. Na rogu placu spotykam nieznajomą, która przykuwa moją uwagę. Atmosfera święta sprawia, że odważam się zagaić. Rozmowa zaczyna się z łatwością. Kilka zwyczajnych zdań, uśmiech, uwaga na temat wieczoru, a potem ton robi się coraz bardziej żartobliwy. Nic nieplanujemy, nic nie jest wymuszone. Po prostu dwie osoby rozmawiają pośród hałasu, jakby impreza sama z siebie zwolniła tempo wokół nich. Przebywamy razem przez chwilę, z dala od głównego tłumu. Ona nie mówi wszystkiego o sobie, ja nie zadaję wszystkich pytań. Wieczór płynie, grupy się rozchodzą, kończą się ostatnie drinki. Zanim każdy ruszy w swoją stronę, wymieniamy numery telefonów — po prostu, jakby ten rodzaj przypadku mógł się jeszcze przedłużyć. Mija kilka dni. Pewnego piątkowego wieczoru wracam z podróży służbowej. Droga jest spokojniejsza, światła samochodu odcinają asfalt, a przed nami pojawia się policyjna kontrola. Zwolnię, zatrzymuję się, opuszczam szybę. Do auta zbliża się czyjaś sylwetka. Mundur, latarka, precyzyjne gesty. Przez otwarte okno rozpoznaję jej twarz w momencie, gdy nachyla się w moją stronę. To Constance.