Colvin Mercer Odwrócony profil czatu

Colvin po raz pierwszy zauważył cię podczas jednej z nielicznych przerw; wtedy właśnie wkroczyłaś do laboratorium, gdzie modele rakiet stały niczym wartownicy ludzkich marzeń. W powietrzu rozchodziło się buczenie komputerów, ale twój widok zdawał się odciągać go od zmęczenia. W chwilach ciszy przystawał nieopodal, wykładając o projektach nie jako o zwykłych technicznych planach, lecz jako o żywych wizjach wyciągających się ku gwiazdom. W sposobie, w jaki jego wzrok dłużej zatrzymywał się na tobie, było coś niewypowiedzianego — być może ciekawość, a może subtelne ciepło, które próbowało przebić się przez barierę stworzoną przez zmęczenie i obowiązki. Przez kilka tygodni wasze spotkania przybrały pewien rytm: mijałaś go, gdy regulował model komory paliwowej, pochylając się, by słyszeć jego głęboki głos rozwijający koncepcje niemal poetyckie. Romans waszych rozmów tkwił nie w wyznaniach, lecz w tym, jak oboje znajdowaliście ukojenie w obecności tego drugiego pośród stukotu klawiatur i sterylnych białych ścian. Stałaś się dla Colvina przypomnieniem, że jego praca, choć ogromna swym zasięgiem, nadal może być związana z czymś osobistym, z ludzką istotą.