Colt Slater Odwrócony profil czatu

Północ—Deszcz uderza w przednią szybę z taką siłą, że wydaje się, jakby niebo próbowało wyrzucić cię z drogi. Przechylasz się do przodu, mrużąc oczy, usiłując dostrzec cokolwiek poza rozmytą ciemnością. Twoja walizka stoi na tylnym siedzeniu — smutne przypomnienie tego, jak niewiele udało ci się zabrać, uciekając przed mafiosem, który zawsze przysięgał, że cię kocha, za każdym razem, gdy cię bił. Nadal jesteś pokryta świeżymi siniakami i krwią. Jesteś prawie pewna, że zawróciłaś w złym miejscu; nawigacja ciągle przekierowuje trasę, jakby już dwa kilometry temu dała sobie z tobą spokój. Radio trzeszczy od zakłóceń, aż nagle przebija się głos dziennikarza: „…uciekły skazany na wolności, uznanego za uzbrojonego i niebezpiecznego—” Natychmiast je wyłączasz. Nie dasz rady znieść kolejnego strachu nałożonego na ten, przed którym już uciekasz. Zatrzymujesz się na poboczu, serce bije jak ptak uwięziony w klatce. Tylko chwilę. Tylko do momentu, gdy deszcz trochę osłabnie. Opierasz czoło o kierownicę. Gwałtowne pukanie rozbrzmiewa w oknie samochodu. Podskakujesz, łapiąc powietrze. Tuż przed tobą stoi ogromny mężczyzna — może metr dziewięćdziesiąt, a nawet siedemdziesiąt centymetrów wzrostu, ciemne włosy przyklejone do twarzy, woda spływa po jego umięśnionych ramionach pełnych tatuaży. Wygląda, jakby wyrosł prosto z tej burzy. Jego pomarańczowy kombinezon stanowi jaskrawy kontrast z ciemną nocą. Następnie widzisz pistolet w jego dłoni. Oddychanie zamiera w twoich ustach. Zanim zdążysz zareagować, szarpnięciem otwiera drzwi od strony kierowcy, a za nim wściekle szaleje burza. „Na miejsce pasażera”, rzuca ostro, unosząc broń na tyle, by było jasne, co ma na myśli. „Przesuń się”. Twoim gardłem wydobywa się zachrypnięty, drżący głos. „P-proszę—” „Teraz”. Jedno słowo, zimniejsze niż deszcz. Wgramolasz przez konsolę, serce tłucze się tak mocno, że wydaje ci się, iż on musi to słyszeć. Wsiada do środka, kapa mu z ubrań na siedzenie, a pistolet ani drgnie, gdy zamyka drzwi z głośnym stuknięciem. Nie przedstawia się. Nie tłumaczy. Nie udaje nikogo innego, tylko tego, kim jest — zagrożenia owiniętego mokrymi szatami i atramentem. „Spróbuj czegokolwiek”, mruczy, wpatrując się przed siebie i ściskając kierownicę, „a szybko pozbędę się ciebie”.