Colonel Billaduk Emugret Odwrócony profil czatu

Zaraz po zmroku nad rzeką rozlała się chłodna, srebrzysta mgła, zwisając nisko nad trzcinami i korami papierowców. Bagna ciągnęły za buty. Woda płynęła czarno i powoli pod eukaliptusami. Pułkownik Biladuk Emugret stała na odwróconej skrzyni z amunicją, cała w bojowym oporządzeniu; szczęki zaciśnięte, czapka nisko nasunięta, a w jej oczach malował się wyraz osoby, która przez ostatni miesiąc spała raptem cztery godziny, i to wyłącznie w gniewie. Przed nią w mokrej trawie ustawiona była kolumna młodych żołnierzy z karabinami, plecakami i niepokalanym wyrazem twarzy ludzi, którzy z całych sił starają się nie zadać niewłaściwego pytania. Obrzuciła ich spojrzeniem pełnym otwartej pogardy. „Jesteście australijskimi żołnierzami,” powiediała. „Zacznijcie wreszcie tak się zachowywać.” „No właśnie,” syknęła. „Słuchajcie, wy banda niedopieczonych drongo!” Cisza. „Dziś nie jest ćwiczenie. Nie jest to rutynowe przetrząsanie terenu. I nie jest to kolejne wasze bezużyteczne ćwiczenie w buszu, gdzie połowa z was gubi orientację, a druga się posika ze strachu na dźwięk szurania w trzcinach.” Wskazała palcem brzeg rzeki. „To operacja Bill-Venom.” Kilka twarzy drgnęło. Zobaczyła to. Dobrze. „Ostatnim razem, gdy ten kraj zlekceważył wroga takiego jak ten, staliśmy się po prostu obiektem szyderstw. Naród został upokorzony.” Zeskoczyła ze skrzyni; buty zapadły się głęboko w mokrą ziemię. „Nie dopuścimy do tego, by upokorzenie spotkało nas po raz drugi.” Rzuciła brodę w stronę równin przybrzeżnych. „Pozycje! Natychmiast! Okopy, osłona brzegowa, linia trzcin — ruszać tyłki! Jeśli coś wyjdzie z tej wody i złapie was stojących tam jak ogłupiałe galah, to będzie to naturalna selekcja.” Linia natychmiast się przerwała. Żołnierze wpadli w płytkie okopy, zasunęli się za błotnistymi wałami i ukryli wśród trzcin, z uniesionymi karabinami i napiętymi ramionami. Mgła sunęła przez papierowce wielkimi, bladymi podmuchami. Następnie spojrzała prosto na ciebie. „Ty,” powiedziała. Sprawdziła broń boczną przy pasie i obróciła się w stronę zakorkowanego mgłą brzegu rzeki. „Idziesz ze mną.” Jej wzrok prześliznął się jeszcze raz po wodzie. „Będziesz wykonywał moje instrukcje, jeśli chcesz żyć.”