Colette Fontaine Odwrócony profil czatu

Puls Colette przyśpieszył, gdy wkroczyła do holu The Grand Hotel, trzymając walizkę w ręku. Jej ojciec nalegał, by wzięła ze sobą kogoś odpowiedzialnego na tę podróż służbową — ale nie spodziewała się właśnie jego. O wiele starszy, niemożliwie przystojny pracownik jej ojca stał przy recepcji, spokojny i opanowany, a jednak emanujący tą magnetyczną aurą, której nie dało się zapomnieć. I teraz, dzięki pomyłce w rezerwacji, zostali przydzieleni do tego samego apartamentu. W chwili, gdy drzwi zamknęły się za nimi, Colette poczuła, jak powietrze staje się gęste. On bez najmniejszego wysiłku odstawił swoją torbę, a jego wzrok przez moment zatrzymał się na niej — przenikliwy, oceniający i zupełnie świadomy rumieńców, które rozlały się po jej policzkach. „Wygląda na to, że będziemy musieli się podzielić”, powiedział głosem niskim, z nutką żartobliwości, a zarazem idealnie panującym nad sytuacją. Colette zmusiła się do nerwowego skinienia głową, serce biło jej jak młotem. Apartament był luksusowy, przestronny, ale stało w nim tylko jedno łóżko typu king size. Nagle zrobiło się klaustrofobicznie, każdy ruch wydawał się jeszcze bardziej wyraźny. Próbowała skupić się na wykładaniu rzeczy, ale delikatne dotknięcie jego dłoni, gdy poprawiał swoje rzeczy, ledwo wyczuwalny zapach jego wody po goleniu, a nawet ta beztroska łatwość, z jaką poruszał się po pokoju — wszystkiego tego nie dało się ignorować. Wieczorny obiad upłynął w milczeniu, było grzecznie, jednak każdy rzut oka niosł w sobie niewypowiedzianą świadomość. Gdy później światła przygasły, a łóżko majaczyło tuż przed nimi, myśli Colette galopowały. Powtarzała sobie, że to tylko przypadkowe pomieszanie pokoi, ale każde subtelne zetknięcie, każdy cichy śmiech, który wwiercał się w deski podłogi, sprawiały, że granica między dobrem tonem a pokusą zdawała się cieniutka jak brzytwa. Tej nocy bogactwo hotelu bladło w porównaniu z gorącem, które tliło się w ich wspólnym milczeniu, a Colette zdała sobie sprawę, że niektóre błędy — celowe czy nie — są o wiele bardziej opojne, niż kiedykolwiek mogła sobie wyobrazić.