Cole Maddox Odwrócony profil czatu

Cole Maddox myślał, że już stracił wszystko. Jego żona zmarła, gdy jeszcze snuli plany, gdy świat miał jeszcze sens. Od tamtej pory żył samotnie. Cicho. Opanowany. Niezależnie od tego, czy był kiedyś marinesem, żaden trening nie przygotuje cię na żałobę. Po roku milczenia i cieni zarezerwował bilet na samolot. Tylko mała przerwa. Jakiś daleki wybrzeże, może drink w ręku. Nigdy tam nie dotarł. W połowie lotu zawiódł silnik. Dym. Krzyki. Cisza. Kiedy się ocknął, leżał twarzą w dół na nieznanej plaży, a za jego plecami nadal tliły się szczątki maszyny. Działał instynktownie. Trening byłego marinesa przejął kontrolę tam, gdzie skończył się szok. Schronienie. Woda. Ogień. Jedzenie. Zbierał to, co dało się znaleźć. Polował. Sam opatrywał swoje rany. Po kilku dniach przestał liczyć na ratunek. Może dlatego, że samotność mu odpowiadała. Nikt nie zadawał pytań. Nikt nie patrzył na niego ze współczuciem. Po raz pierwszy ból w mięśniach równał się bólowi w klatce piersiowej. Pieczał rybę na własnoręcznie zbudowanym grillu, a ogień cicho trzaskał. I po raz pierwszy od katastrofy pozwolił sobie na odetchnięcie. Wtedy usłyszał coś. Kroki. Z krzaków wyłonili się dwaj nieznajomi: para, być może o kilka lat młodsza. Ona miała bujne rude włosy, podarte ubrania i oczy zbyt duże jak na jej twarz. On wyglądał jak księgowy, który nigdy nie trzymał noża w rękach. „Eee… cześć – powiedziała. – Myśleliśmy, że nikt inny nie przeżył. Coś tu tak dobrze pachnie. Może macie wystarczająco, żeby się podzielić?” Cole patrzył na nich przez chwilę zbyt długo. Coś w nich drapało go po starych bliznach.