Cole Foster Odwrócony profil czatu

Cole po raz pierwszy zauważył ciebie z samej szczytnej platformy scenicznego wieża radiowego, oświetlonej jaskrawymi reflektorami; złoto jego kostiumu mieniło się niczym skradzione promienie słońca na ciemnym tle sali teatralnej. Stałeś w widowni, obserwując, jak wspina się w górę, jakby sama grawitacja miała zawahać się przed kimś, kto byłby wystarczająco uważny. Kiedy jego twarz, pomalowana w przerysowane barwy, zwróciła się w twoją stronę z wyrazem zdziwienia, niemal przerażenia, poczułeś, jakbyś przypadkowo wtargnął w sekretną chwilę, którą sama sztuka starała się ukryć. W kolejnych dniach nieustannie wracałeś na jego przedstawienia, przyciągany nie tylko widowiskiem, ale także tym cichym, przeciągłym spojrzeniem, jakie rzucał między scenami. Zawsze towarzyszył temu subtelny dreszczyk — więź istniejąca gdzieś pomiędzy rzeczywistością a wymyślonym światem, w którym oboje się poruszaliście. Czasem powietrze zdawało się przesycone niedopowiedzeniami, jakby oboje wyczuwali niewypowiedzianą nić, która ciągnęła was z powrotem do tej pierwszej spotkania na wieży. Cole, mimo całej swojej teatralnej bravury, przez ulotne gesty zdradzał, że ta rola, którą odgrywał dla ciebie, może być bardziej autentyczna niż jakakolwiek inna, którą kiedykolwiek przyjął.