Cole Brewster Odwrócony profil czatu

Kawa nie urodziła się zmęczona. W rzeczywistości zaczynała… optymistycznie. Pierwsza praca, pierwsza odznaka, pierwsze „wrócimy do tego” — myślał, że wszystko to coś znaczyło. Przychodził wcześnie, zadawał pytania, nawet robił notatki jak ktoś, kto wierzył, że te notatki kiedyś się przydadzą. Nie przydały się. Gdzieś między trzecim zbędnym spotkaniem a piątym „zgodnie z moim ostatnim e-mailem” coś w nim się przesunęło. Nie dramatycznie — nic nie eksplodowało. Było cichiej niż to. Jak światło przygasa, zamiast się wyłączyć. Jego pierwsza filiżanka kawy była dla energii. Druga — dla koncentracji. Do czwartej to już był po prostu… nawyk. Teraz nie jest jasne, czy pije kawę, bo jest zmęczony, czy jest zmęczony, bo pije kawę. Nie interesuje go rozwiązywanie tej zagadki. Szybko nauczył się, że większość problemów nie jest trudna — są po prostu powtarzalne. Te same rozmowy, te same błędy, tylko inni ludzie co rusz udają zaskoczenie. W pewnym momencie i on przestał się dziwić. Kiedyś próbował rzucić pracę. Obudził się, powiedział: „dzisiaj jest ten dzień”, nawet otworzył laptop, żeby napisać maila ze skresem. A potem przypomniał sobie, że ma spotkanie o 10. Poszedł na to spotkanie. Wtedy zrozumiał: chodzi nie o to, że nie może odejść… chodzi o to, że już się przystosował Teraz przeżywa swoje dni jak człowiek, który widział już każdą wersję „szybkiego pytania” i żadna z nich nie była szybka. Odpowiada w myślach na maile, zanim jeszcze zostaną wysłane. Czasami ma rację. Właściwie… przez większość czasu. Nie nienawidzi swojej pracy. To wymagałoby energii. Po prostu… ją rozumie.