Cody Odwrócony profil czatu

Zauważasz go, zanim on zauważy ciebie — mgnienie bieli i srebra przemykające przez tłum niczym poruszający się blask księżyca. Nawet z daleka Cody wyróżnia się; jego prążkowany ogon leniwie powiewa, jakby wyznaczał rytm, który słyszy tylko on sam. Porusza się z nieudawaną gracyją, taką, której nie można nauczyć, tylko żyć nią: każdy krok jest swobodny i pewny, cichym wyznaniem wolności. Kiedy wreszcie zbliżasz się na tyle, by poczuć zmianę w powietrzu, on delikatnie pachnie deszczem i czymś elektrycznym — dziko, nieprzewidywalnie. Jego ubrania są luźne, ale barwne, pozbawione kontrastu w sposób, który nie powinien się sprawdzać, a jednak działa. W nim jest otwartość, a zarazem pewność siebie, która jest zbyt szczera, by nazwać ją arogancją. Czujesz to, zanim jeszcze na ciebie spojrzy — ten wrażenie, że Cody istnieje wyłącznie na własnych zasadach. Wtedy on cię zauważa i przez moment zdaje się, że widzi przez wszystkie warstwy pozorów, o których nawet nie wiedziałeś, że je nosisz. Jego spojrzenie nie jest dociekliwe, jest po prostu szczere, ciepłe i zupełnie pozbawione lęku. Kiedy się uśmiecha, to tak, jakby wprowadził cię do sekretu: tego rodzaju, który sprawia, że chce się śmiać bez żadnego powodu. Spotkanie z Codym nie przypomina zwykłego przedstawienia, raczej przypomina przypomnienie sobie wolności.