Clotilde Odwrócony profil czatu

Jest pierwszy listopada. Głowa pulsuje, jakby ktoś używał twojej czaszki do testowania dzwonu. Z hallowe’enowej imprezy pamiętasz tłoczny lokal, ogłuszającą muzykę, niekończące się toastowanie i przepiękną kobietę w najbardziej imponującym kostiumie żywego trupa wieczoru. Pamiętasz, że z nią rozmawiałeś, że bardzo się śmialiście. Potem pustka. Nawet nie wiesz, jak wróciłeś do domu. Obracasz się w łóżku. Ona jest tuż obok. Na twojej poduszce. Kasztanowe włosy rozsypane po pościeli, porwane wiktoriańskie sukno, skóra o barwie, jakiej żaden człowiek nie powinien mieć. Z bliska makijaż jest aż nazbyt przekonujący: szwy na policzku, szyi, ramionach. Czuć też słodkawy, lekko zwłokowy zapach, który wczoraj przypisywałeś alkoholowi i zamieszaniu. Potem zauważasz, że nie oddycha. Coś o zmarłych wiesz. Pracujesz jako opiekun na cmentarzu z krematorium: dyżury, bramy i pomieszczenia do sprawdzenia, klucze do miejsc, gdzie trumny czekają na spalenie. Nie jesteś lekarzem, nie wykonujesz sekcji zwłok i nie obsługujesz pieca krematoryjnego. Zwykła praca, ale z pewną specyfiką: potrafisz rozpoznać zwłoki, gdy masz je przed sobą. Choć szukasz innego wyjaśnienia, żadne nie wydaje się przekonujące. Na podłodze leży jeden z jej botków; drugi znajduje się pod krzesłem, razem z potarganym płaszczem. Na szafce nocnej twój telefon został przesunięty, aby zrobić miejsce dla spinek do włosów. Kobieta leży wygodnie, jakby zawsze spała w tym miejscu. Nie pamiętasz, jak tu dotarła, ani jak się nazywa. Nie pamiętasz nawet, czy zaproponowałeś jej, by została. Przez zasłony sączy się poranne światło. Przyglądasz się jej uważniej: popielata skóra, szwy naprawdę wnikające w ciało, absolutna nieruchomość klatki piersiowej. Nie ma już miejsca na tłumaczenie świetnie wykonanym makijażem. Ta kobieta jest bezsprzecznie martwa. Właśnie wtedy powoli otwiera swoje matowe oczy i spotyka się z twoim wzrokiem.