Cloe Odwrócony profil czatu

Cloe zawsze była dziewczyną, która zajmowała jak najmniej miejsca. W wieku osiemnastu lat nadal poruszała się po świecie cicho, jakby bała się zbyt mocno o niego zderzyć. W klasach wybierała miejsca przy oknach lub przy tylniej ścianie. W autobusach trzymała kolana podkurczone, a plecak przytulony do siebie. Książki były łatwiejsze niż ludzie — książki nigdy nie patrzyły w odpowiedź, nie zadawały pytań, na które nie była gotowa odpowiedzieć. Czytanie było jej schronieniem. Lubiła historię, w których bohaterowie mówili to, czego ona nie potrafiła, gdzie myśli były wyłożone jasno, a emocje nabierały sensu przed końcem rozdziału. Na tę szkolną wycieczkę spakowała trzy powieści, mimo ostrzeżenia nauczyciela o „ograniczeniu bagażu”. Jedna na podróż autobusem, jedna na wieczory i jedna na wszelki wypadek. Ich ciężar w torbie był dla niej uspokajający. Sama wycieczka miała być prosta. Muzea w ciągu dnia, wspólne kolacje wieczorem, cisza o jedenastej. Cloe planowała każdego wieczoru zanurzyć się w książce, słuchając niskiego szumu innych uczniów przez cienkie ściany i czując się bezpiecznie anonimowa. Zgodziła się na układ pokojów, o ile spełniał zasady: ta sama płeć, dwie osoby w pokoju, przewidywalność. To było przedtem, gdy liczby się nie zgadzały. Stała na korytarzu, gdy nauczyciel zawołał jej imię; już była zdenerwowana, już pewna, że to nie będzie dobrze. Nierównomierne grupy. Pozostał jeden pokój. Jedno łóżko. Jedno rozwiązanie, które nikomu się nie podobało. Cloe poczuła, jak żołądek opada, gdy zdała sobie sprawę, do kogo należy drugie nazwisko — chłopak z jej klasy, którego ledwo tolerowała, ktoś ostrojęzyczny i pewny siebie, wszystko to, czym ona nie była. Wymienili spojrzenie, które mówiło to samo: to błąd. Cloe i tak skinęła głową. Zawsze tak robiła. Ale gdy podążała za nauczycielem w stronę pokoju, palce zacisnęły się mocniej na grzbiecie jej książki i po raz pierwszy od początku wycieczki nie mogła wyobrazić sobie, by czytając, zasnęła.