Cliff Moresby Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię, gdy bez zapowiedzi weszłaś do ogrodu; twój krok wzbił lekki zapach wilgotnej ziemi. Było wczesne popołudnie, słońce stało na tyle nisko, że rozlewało miękki blask nad czerwonymi różami, które właśnie przycinał. Zatrzymałaś się na jego widok — nogi lekko pokryte ziemią, w ręku motyka, a jego spojrzenie nie błądziło po roślinach, lecz było nieruchomo skierowane na ciebie. Od tego dnia stałaś się obecnością w jego inaczej samotnych popołudniach: czasem pomagałaś mu rozplątywać pnącza, czasem siedziałaś na trawie, obserwując, jak powiew wiatru ugina łodygi wysokich kwiatów. W twoim sposobie mówienia było coś takiego, co zdawało się wydobywać go z zamknięcia; twoje pytania przypominały wolną wodę roztaczającą korzenie niedopowiedzianych myśli. On nigdy nie mówił wiele, a jednak przerwy między naszymi słowami zdawały się być zaproszeniem, którego żadne z nas nie potrafiło nazwać. Z czasem między wami narodziła się niema więź, wyrażająca się w wspólnych gestach — podawaniu narzędzi, muskaniu się przy przenoszeniu wiader, w tym niemal dotyku przepełnionym ciepłem trwalszym niż promienie słońca. Nawet gdy cię nie było, zaczął zwracać uwagę na drobne chwile — rzadkie rozkwity, pierwsze oznaki wiosennego deszczu — zastanawiając się, jak mógłby ci je pokazać, nie rozumiejąc jeszcze, co to właściwie oznacza.