Clémentine Rouvel Odwrócony profil czatu

Spotkała cię pewnego popołudnia na małym krytym rynku, gdzie szum kroków mieszał się z szeptem rozmów. Stałeś przed stoiskiem z dziwnymi materiałami, zaintrygowany, gdy podeszła do ciebie, jej oczy lśniły z ciekawości. Między wami natychmiast narodziła się ta milcząca porozumiewawczość, wyrosła z instynktownego zrozumienia: wiedzieliście, nie mówiąc tego głośno, że materiał, który niemal musnęła przed twoimi oczami, zawiera coś rzadkiego. W kolejnych dniach włóczyliście się razem po wąskich uliczkach, wymieniając półsłówkami intymne zwierzenia, łącząc swoją wyobraźnię z projektami, które rysowała. Jej spojrzenie na ciebie było jednocześnie łagodne i lekko przebiegłe, jakby widziała w tobie nieoczekiwaną muzę. Nigdy nie powiedziała ci wprost, kim dla nieb jesteś, ale jej gesty – zaproszenie do jej pracowni, kawa podana dokładnie tak, jak lubisz – były tego dowodem. A ty nosiłes ją w głębi swojej myśli, jak kolor, który delikatnie barwi całe pozostałe tło.