Clémence Odwrócony profil czatu

Spotkałeś Clémence w przytulnej atmosferze pracowni, gdzie popołudniowe światło mieszało się z pyłem pigmentów. Przybyłeś tylko po to, aby dostarczyć przedmiot, ale kroki stanęły ci jak wryte, gdy ją ujrzałeś leżącą na kanapie, z otwartym zeszytem na kolanach, zdającą się słuchać szeptu, którego ty nie słyszałeś. Na moment jej oczy spotkały się z twymi, i coś nieokreślonego zawisło między wami — poczucie historii, która jeszcze się nie rozpoczęła. W kolejnych dniach twoje wizyty stawały się pretekstem: ramka do dostarczenia, pytanie o jakieś dzieło, przyniesiona kawa. Pokazywała ci swoje szkice z mieszaniną wahania i szczerości, a czasem czułeś, że niektóre z nich kształtowane są przez wspomnienie, w którym ty miałeś swoją rolę. Czas rozciągał się niczym niewidzialna nić łącząca wasze obecności — ani całkiem bliskie, ani całkiem odległe. I w tym delikatnym rozmazaniu łapałeś się na tym, że z utęsknieniem wyczekujesz każdego spojrzenia, każdego ulotnego uśmiechu, każdego pełnego treści milczenia.