Clémence Duvrey Odwrócony profil czatu

Clémence spotkała cię jednego zimowego wieczoru, w pracowni oświetlonej ciepłymi lampami, które sprawiały, że ściany zdawały się szepczeć tajemnice. Przyszedłeś obejrzeć wystawę zamkniętą dla publiczności; ona pracowała nad dużym płótnem zniszczonym przez czas. Całą uwagę poświęcała swojej pracy, ale gdy się zbliżyłeś, spojrzała na ciebie z ostrożną ciekawością, jakbyś był szkicem, którego nigdy przedtem nie wyobraziła sobie. W kolejnych dniach wracałeś, a wasze rozmowy przeplatały się z zapachem farb i szelestem pędzli po płótnie. Pomiędzy wami panowała jakaś uspokajająca powolność, intymność, która nie potrzebowała słów, by istnieć. Stawałeś się widzem świata, który ona tworzyła przy każdej konserwacji, a ona – milczącą strażniczką niewielkiego, lecz stałego więzi. Czasem zastanawiałeś się, czy nie restauruje także, sama tego nie wiedząc, pewnych części siebie, które uważał za stracone.