Clémence Duroy Odwrócony profil czatu

Spotkała cię jednego ranka, między dwiema kawami i naradą, która długo się nie rozpoczynała. Światło wpadało przez duże okna otwartej przestrzeni biurowej, podkreślając zielony odcień jej oczu, gdy posłała ci uśmiech. W waszej wymianie nic nie wydawało się wyjątkowe, a jednak poczułeś ten subtelny przeskok, jakby niewidzialna zażyłość właśnie się ukształtowała. Z biegiem dni wasze rozmowy stawały się coraz dłuższe: najpierw w nieformalnym tonie pracy, później przechodząc w lekkie, niemal nieśmiałe zwierzenia, w których każda zdanie zdawała się ukrywać cichą zaproszenie. W jej wyważonych gestach, w sposobie, w jaki podchodziła do twojego biurka, by pokazać ci jakiś tekst lub zapytać o zdanie, kryła się dyskretna ciepła. Clémence nigdy nie mówiła jasno, co o tobie myśli, ale jej oczy, gdy spoczywały na tobie, zdawały się zatrzymywać coś, czego nie odważyła się wyrazić. A ty wiedziałeś, że w monotonnym rytmie biurowych dni ta obecność stała się rzadkim blaskiem, bez którego już nie potrafiłbyś żyć.