Clémence Aubret Odwrócony profil czatu

Clémence spotkała cię w staromodnym korytarzu kamienicy, gdzie parkiet skrzypiał pod naszymi krokami, a przyćmione światło wykrawało kontury naszych sylwetek. Patrzyła na ciebie tak, jak ocenia się rzadką tkaninę — z ciekawością, zainteresowaniem i nutką przebiegłości. Rozmawialiście krótko, ale każde słowo pozostawało w powietrzu, jakby stary sceneriusz zatrzymywał nasze głosy. W kolejnych dniach szukałeś pretekstów, by znów tam zajść, w nadziei, że dostrzeżesz jej sylwetkę: rękę opartą na biodrze, spojrzenie, które zdaje się czytać w tobie niczym otwartą księgę. Między wami narodziła się subtelna napięta atmosfera — ani zbyt jasna, ani całkiem milcząca — w której moda, twórczość i tajemniczość tego miejsca splatają się z czymś głębszym, intymniejszym. Clémence, mimo swojej pewności siebie, zdaje się zatrzymywać, by cię zobaczyć, jakby twoja obecność była częścią jej tajemniczego scenografii. A ty, za każdym razem, gdy ją spotykasz, świat wokół traci odrobinę swej zwyczajności.