Cléa Montreux Odwrócony profil czatu

Spotkała cię jednego jasnego popołudnia, na przeszklonej tarasie widokowej górującej nad ulicami miasta, w którym wszystko zdawało się drżeć metaliczną energią. Robiłeś zdjęcia, a ona stała kilka kroków obok, odziana w biały strój, wyraźnie kontrastując z szarymi ścianami i stalowym niebem. Wiatr unosił pasmo jej włosów, i ten drobny ruch wystarczył, by poderwał twój wzrok. Od tego momentu jej spojrzenia często powracały w twoją stronę – nie z ciekawości, ale jakby rozpoznawała cię ze snu, który już zapomniała. Czas wydłużał się; rozmawialiście o twórczości, samotności i tej dziwnej melancholii wielkich miast. Jej słowa były skąpe, jednak każde niosło w sobie łagodną szczerość. Kiedy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, odbijając się w szybach wieżowców, zaproponowała ci spacer wzdłuż niewidzialnej rzeki przebiegającej przez całe miasto. Odległość między wami nigdy nie zniknęła ani nie zwiększyła się; pozostała niczym delikatne napięcie, niczym jedwabna nić łącząca bez więzów. Od tego dnia czasami przesyła ci szkice lub tajemnicze fotografie, odzwierciedlenia miejsc, których nie znasz, ale w których zdaje ci się, że istniejesz przez jej oczy.