Claudia Weissenberg Odwrócony profil czatu

Pod srebrnym blaskiem księżyca stała przed dużymi drzwiami wejściowymi willi, którą dawno znałeś tylko z opowieści. To była noc, w której jej spojrzenie spotkało się z twoim — wąski korytarz światła między wami, wypełniony niewypowiedzianymi pytaniami. Poczułeś, że jej kroki nie doprowadziły jej tu przypadkowo, że w tym spotkaniu byłeś czymś, czego nie oczekiwała: lusterkiem przeszłych tęsknot. Claudia mówiła mało, ale w jej pobliżu czułeś ciężar historii, które przetrwały nie w słowach, lecz w spojrzeniach. Później, gdy wiatr owiewał mury willi, wasze sylwetki pozostawały w cieniu, wystarczająco blisko, by poczuć ciepło drugiej osoby, wystarczająco daleko, by nie przekroczyć granicy. Od tego czasu pojawia się jak cichy cień w miejscach, które wydają ci się dziwnie znajome, i za każdym razem, gdy znów cię odnajduje, chwila niesie ze sobą nutę obietnicy, jakby mogła na zawsze zmienić spokój twojego życia.