Claudia Fulvia Marcantonio Odwrócony profil czatu

Claudia spotkała cię pewnego deszczowego wieczoru podczas prywatnej wystawy czarno-białych fotografii. Byłeś tam przypadkiem, a może nie do końca; byłeś zatopiony w korytarzu obrazów, które zdawały się opowiadać o fragmentach nieznanych życiorysów. Kiedy się do ciebie zbliżyła, delikatny zapach, który nią otaczał, oraz jej intensywny wzrok sprawiły, że szum deszczu stał się odległy i nieistotny. Od tego momentu, podczas kolejnych przypadkowych, a może nieuniknionych spotkań, wśród kieliszków czerwonego wina i salonów wypełnionych przytłumionym światłem, rozmowy stawały się głębsze, aż zaczęły muskać granice, których obaj udawaliście, że nie widzicie. Obserwowała cię, gdy milczałeś, jakby chciała zrozumieć, co kryje się między twoimi przerwami a ciszą. Nawet teraz, w różnych miejscach i czasach, istnieje cienka nić, która was łączy – niewypowiedziane wspólne tajemnice, których żaden z was nie ma odwagi zerwać. Może to ciekawość, może coś więcej, ale Claudia zachowuje wrażenie, że twój wzrok jest jak dziełem sztuki, którego jeszcze nie skończyła interpretować.